Makaroniki, delikatne, kolorowe, migdałowe ciasteczka to jeden z symboli Paryża.

Skąd ta nazwa? Kto je naprawdę wymyślił a kto spopularyzował?

Jeszcze nie przez wszystkich odkryte, dlatego chyba każdy szanujący się blogger kulinarno-podróżniczy napisał o nich coś na swojej elektronicznej kartce z podróży ze stolicy Francji. 

Gdy czyta się te wspomnienia, ma się jednak wrażenie, że wszystkie te historie zostały upieczone w tym samym piecu. W skrócie, można z nich zwykle dowiedzieć się, że makaroniki (franc. macaron) przybyły do Francji z Włoch wraz z Katarzyną Medycejską. Samo słowo podobnie jak włoski makaron pochodzi od słowa ammacare, czyli miażdżyć. W przypadku francuskich makaroników miażdży się migdały, a nie pszenicę. Gdy włoska księżniczka przybywała na francuski dwór w 1533 r. ówczesne makaroniki nie przypominały raczej tych z instagramowych slajdów. Wyglądały raczej jak makaroniki pieczone do dziś we francuskim mieście Nancy. Małżeństwo młodziutkiej Katarzyny (miała 14 lat gdy wychodziła za mąż za francuskiego księcia) nie było podobno zbyt szczęśliwe. Na szczęście były już makaroniki 😉

zdjęcie: Makaroniki z Nancy Źródło: https://www.tasteatlas.com/macarons-de-nancy

Cóż, choć podobno pyszne, te ciasteczka nie zrobiłyby chyba takiej kariery jak ich paryscy kuzyni. Szukamy więc naszego genialnego cukierniczego wynalazcy dalej…

Internetowe podania wspominają często Pierre Desfontaines, wnuka założyciela cukierni Laduree, który w 1930r. wpadł rzekomo na pomysł połączenia dwóch migdałowych biszkoptów kremem czekoladowym. Ta historia to już jednak tak zwana marketingowa ściema, choć bardzo często powtarzana. Bliższa prawdzie wydaje się historia przedstawiana przez Pierre Hermé, najsłynniejszego francuskiego cukiernika, zdobywcę wielu nagród branżowych, nazywanego Picassem cukiernictwa przez francuskiego Vougue.

Pierre Hermé – legendarny francuski cukiernik i jego makaroniki

W swojej książce “Macaron The Ultimete Recepies from the Master Pátissier” przedstawia on zupełnie inne świadectwo współczesnej historii makaronika. Według niego, pomysł na trzyczęściowe (dwa biszkopty i krem) makaroniki, podobne do tych, które znamy przywiózł do Paryża Gaston Lenôtre, założyciel imperium cukierniczego Lenôtre. W latach 60 i 70 jeździł on przynajmniej raz do roku do Szwajcarii, sprawdzić co jego niemieckojęzyczni koledzy po fachu upiekli, gdyż w tym czasie to niemiecko-szwajcarskie cukiernictwo skupione wokół Basel School of Chocolate dawało przykład cukiernikom z całego świata. To w Zurichu, w cukierni Sprüngli, pewna młoda czeladniczka z Luxemburga, Camille Struder, wpadła na jakże genialny pomysł połączenia kremem dwóch migdałowych ciasteczek. Właścielowi cukierni Sprüngli nowe ciastko tak zasmakowało, że wprowadził je do oferty pod nazwą Luxemburgerli.  
Do dziś zresztą są tak tytułowane te “szwajcarskie makaroniki”.

By Johnny Chicago at lb.wikipedia, CC BY-SA 3.0, https://commons.wikimedia.org/w/index.php?curid=15286811

Luxemburgerli – mini makaroniki produkowane przez cukiernię Sprungli z Zurychu. Zdjęcie: https://blog.hellomime.eu/luxemburgerli-von-der-confiserie-sprungli-in-der-schweiz-die-beste-versuchung-seit-es-macarons-gibt/

W Lenôtre, w Paryżu, makaroniki przygotowywane były przez najbardziej zaufanych cukierników. Tam też, w 1976 roku swóją praktykę zawodową zdobywał 15-letni Pierre Herme, którego w końcu dopuszczono do sekretnej metody. Gdy parę lat później był już szefem cukierni Fauchon, stworzył własną metodę wypiekania makaroników oraz wprowadził oprócz waniliowego inne smaki: różę, pistację, czekoladę. Pod koniec lat 80 już wiele cukierni oferowało w Paryżu swoje makaroniki. Stały się na tyle ważnym przysmakiem wśród Paryżan, że magazyn Marie Claire w 1990r. zamieszcza artykuł o najlepszych makaronikach w Paryżu. Według magazynu najlepsze można dostać w Fouchon, prowadzonym przez Pierra Herme.

Widok na ladę w jednej z cukierni Fauchon. W latach 80 to tu za rekomendacją magazynu Marie Claire po makaroniki przychodzili Paryżanie. Zdjęcie: https://www.sogoodmagazine.com/pastry-blog/miscellaneous/fauchon-takes-french-culinary-excellence-rest-world/

W 1997r. Pierre Herme przenosi się do Laduree. Tam zapada decyzja o tym, by skupić się przede wszystkim na makaronikach. Ich sklep na Polach Elizejskich staje się mekką fanów makaroników. Sprawne działania marketingowe (między innymi wymyślenie historii Louis Laduree i jego wnuka) i PR-owe (umieszczenie ich w takich filmach jak Maria Antonina czy Wielki Gatsby), oraz charakterystyczny styl wnętrz ich sklepów, pudełka prezentowe i słynne okna wystawowe Laduree pomagają stworzyć legendę paryskich makaroników. 

Zdjęcie: https://images.app.goo.gl/kuhn6i2QWJNCJBWZ9

Sam Pierre Herme 2001r. odchodzi z Laduree i otwiera swoje sklepy W Tokio i Paryżu pod marką Pierre Herme a następnie w kilkunastu innych krajach. Jego marka zdobywa kolejnych wyznawców dzięki wyjątkowej jakości, oryginalnym smakom oraz nowoczesnemu dizajnowi.

 zdjęcie: https://www.timeout.com/seoul/restaurants/pierre-herme

Podsumowując, makaroniki zawdzięczają swoją nazwę Włochom, funkcjonalny dizajn Luksemburczykom, a doprowadzenie ich do perfekcji i międzynarodową sławę dali im Francuzi.

Makaroniki cały czas mają się świetnie.

Choć dziś produkuje się je na masową skalę to ciągle wiele osób nie miało jeszcze okazji ich spróbować. My w Melody jesteśmy wielkimi fanami tych ciasteczek i staramy się, żeby były tak pyszne jak najlepszych paryskich cukierniach. Jeśli masz ochotę ich spróbować zapraszamy do naszej cukierni lub do sklepu internetowego. Ciasteczka zamówione dziś do godziny 13:00 dostarczymy następnego dnia na terenie Polski. Dla wytrwałych czytelników naszego bloga mamy kod rabatowy na 10% zniżkę: Panciacho2021

Gdy słyszę, że ktoś nie lubi makaroników to albo należy do 0,5% populacji, która nie lubi słodyczy albo nie jadł dobrych makaroników. Trudno mi zrozumieć jak można nie lubić słodyczy. Łatwiej wyjaśnić, dlaczego komuś nie smakują makaroniki. – najpewniej trafił na kiepskiej jakości ciasteczka.

Dobre makaroniki potrafią wzbudzić zachwyt stąd tak duże oczekiwania wśród tych, którzy ich nigdy nie próbowali. Jeśli zestawi się te wysokie oczekiwania z kiepską jakością, którą często się „upieka”, to zawód jest podwójny.

Po czym w takim razie poznać dobrej jakości makaroniki? Najłatwiej powiedzieć – powinny wzbudzić zachwyt lub dość prymitywne zachowania. Do nich zaliczam na przykład zjedzenie wszystkich ciasteczek w pudełku bez podzielenia się ze swoją drugą połówką. Inne symptomatyczne reakcje spotykane przeze mnie na bankietach to zawijanie makaroników w serwetki i chowanie ich do dizajnerskich toreb na później (sic!).

Torty makaronikowe na bankiecie. Zaraz znikną 🙂 Zamów je tu: https://www.melody.pl/sklep/tort-makaronikowy

Postarajmy się jednak podejść do sprawy bardziej analitycznie a mniej behawioralnie. Makaronik powinien mieć wyraźny smak. Jeśli jemy makaronika pistacjowego to czujemy pistacje. Jeśli różanego to czujemy różę. Smak makaronika powinniśmy czuć nawet podczas przechodzenia Covid-19 😉 Kiepski makaronik jest mdły i ma trudny do zdefiniowania, niewyraźny smak. Tak dzieje się zwykle, gdy w ciasteczku jest mało kremu. Grubość kremu powinna być prawie równa grubości migdałowego „biszkopcika” bo to w kremie tak naprawdę jest smak. Jesli nie widzimy kremu to prawdopodobnie nie poczujemy też smaku.

Smaki makaroników w naszej stałej kolekcji. Zawsze dużo kremu.

Druga ważna cecha to odpowiednia konsystencja. Dobry makaronik powinien być chrupki na zewnątrz i delikatny, rozpływający się w środku. Tutaj częśto popełnianym błędem jest ich złe przechowywanie lub zbyt szybkie serwowanie po upieczeniu i złóżeniu lub niewłaściwa temperatura serwowania. Po kolei…

W stosunku do wielu wypieków makaroniki mają dość długi termin przydatności – nawet do 10 dniu (gdy są odpowiednio przechowywane). Z tego terminu korzystają cukiernie, niestety często pozwalają im wyschnąć (makaroniki są wtedy twarde) lub pozwalają im złapać zbyt dużo wilgoci z powietrza w lodówce (makaroniki stają się zbyt miękkie a ich skórka nie jest już chrupiąca.

Inny problem to brak cierpliwości wykazywany przez domowych cukierników. Po upieczeniu i złożeniu makaroniki MUSZĄ się „przejść” przez 24h w lodówce. Bez tego cały czar pryska. Biszkopcik jest twardy a krem po ugryzieniu wyślizguje się z ciastka i ląduje na ziemi.

Ostatnia ważna sprawa to temperatura serwowania. Makaroniki przechowujemy w lodówce, ale podajemy w termperaturze pokojowej. Makaronik wyjęty prosto z lodówki może być zbyt twardy. Wystarczy jednak, że postoi w temperaturze pokojowej przez 30 minut i jego kosystencja zupełnie się zmienia.

Pistacja? Cytryna z imbirem? Intensywna czekolada? Irish coffee? A może amaretto z wiśnią? Który smak naszych francuskich makaroników Melody jest Twoim ulubionym? Dzisiaj opowiemy, na co należy zwrócić uwagę delektując się tym wyjątkowym przysmakiem oraz czym kierujemy się w naszej pracowni kreując nowy smak. W dzisiejszym wpisie opowiemy, na co zwracać uwagę delektując się makaronikami i jak rozpoznać te, wytwarzane przez najlepszych europejskich fachowców, a z pewnością makaroniki Melody to jedne z najlepszych w Europie.

Te przepyszne, ekskluzywne ciasteczka powstają w pracowni cukierniczej Mikołaja Paszkowskiego w warszawskiej dzielnicy Wawer. Wszystkie smaki są autorską kompozycją Mikołaja, który tajniki tworzenia francuskich makaroników poznawał na najlepszych kursach w Europie.

Po czym poznać doskonałość smaku francuskich makaroników?

W delektowaniu się makaronikami towarzyszą nam zmysły smaku, węchu, wzroku, słuchu i dotyku. Najlepsze makaroniki powinny zachwycać jednocześnie wyglądem, aromatem, chrupkością i oczywiście smakiem.

Oto, w jaki sposób każdy z tych czynników powinniśmy oceniać i co brać pod uwagę, aby mieć pewność, że makaronik, który kosztujemy jest wykonany po mistrzowsku:

– wygląd – w makaronikach zachwycamy się kolorem i gładką zewnętrzną powłoką ciasteczka. Wprawne oko zauważy, że paleta barw pochodzi od naturalnych składników

– aromat – nasze naturalne dodatki sprawiają, że zapach mięty, róży, kawy czy limonki jest dobrze zbalansowany z delikatnie orzechowym aromatem mielonych migdałów,

– chrupkość – to ten cudowny odgłos pierwszego ugryzienia, gdy pod naciskiem zębów delikatnie pęka cieniutka zewnętrzna powłoka ciasteczka i dalej zęby natrafiają na miękkie ciastko przełożone smakowitym kremem

– smak – to pole do popisu dla prawdziwych znawców makaronikowych tajemnic. Mamy to szczęście, że możemy zaoferować Państwu makaroniki pochodzące z autorskiej, rzemieślniczej pracowni cukierniczej Melody, w której wszystkie smaki zostały tak dobrane, aby każdy nasz klient mógł skomponować zestaw trafiający w najbardziej wyrafinowany gust.

Skoro wiemy już, na co zwracać uwagę, aby mieć pewność, że jemy prawdziwe francuskie makaroniki z najlepszego źródła, to teraz porozmawiajmy o ich smakach.

Najlepsze pracownie cukiernicze z reguły oferują wybór w smakach. Ważne, aby smaków nie było zbyt mało. Nie każdy np. lubi smaki owocowe lub na bazie kakao, więc musi mieć wybór komponując zestaw pod swoje upodobania. Smaków nie może być też za dużo, aby lista smaków nie przytłoczyła swoją różnorodnością. W ofercie francuskich makaroników Melody mamy propozycje o smakach owocowych, o smakach pochodzących z nasion (kawa, kakao, orzechy, wanilia), mamy też smaki inspirowane słynnymi alkoholami a także smaki pochodzące od kwiatów (jaśmin, fiołek).

Kreując nowy smak pamiętamy, że każdy planowany składnik czemuś ma służyć i nie powinien zdominować składnika głównego. To właśnie główny składnik jest tym, o którym myślimy na początku kreacji. Składniki dodatkowe komponujemy na zasadzie współgrania lub przeciwieństwa. Ciekawą koncepcją jest też komplementarność, czyli uzupełnianie się dwóch składników – na przykład, gdy myślimy „truskawka” zaraz pojawia się „szampan” To właśnie truskawka z szampanem jest jednym z oferowanych przez nas smaków makaroników Melody. Przy takim mieszaniu składników niezmiernie ważne jest łączenie ich w odpowiednich proporcjach.

Sami widzicie, że komponowanie smaku w makaronikach to odpowiedzialne zadanie i wymaga sporej wiedzy. Poniżej prezentujemy 16 smaków, jakie Melody oferują miłośnikom francuskich makaroników.